Automutilatie

Hee allemaal,

Ik ben Panda, maar je mag me ook Marike noemen als je wilt.

Mijn bijnaam is meteen een leuk begin van mijn 'verhaal'. In de 1e klas van de middelbare school, was ik al meteen anders dan de rest, vanwege mijn zwarte kledingstijl. Mijn make-up was daardoor ook zwart, maar ja, dat liep natuurlijk uit, dus had ik aan het einde van de dag zwarte kringen onder mijn ogen. Je raadt het al: een panda. De keuze die ik toen gemaakt had, de keuze van mijn kledingstijl, heeft mij veel problemen gegeven. Juist, een 13-jarige met een kleine identiteitscrisis. Daarnaast had ik de drang om niet te falen. Ik wilde per se het perfecte dochtertje zijn. Ik leerde hard en gedroeg me netjes, maar mijn gevoelens konden nergens heen. Ik ging automutileren. Dit heb ik een jaar in het geheim vol kunnen houden. Toen mijn ouders erachter kwamen ging ik naar een psycholoog. Tot het einde van de 2e klas ben ik hier naar toe gegaan. T/m de kerst van de 3e klas heb ik niet kunnen stoppen met automutileren. Het jaar dat volgde verliep heel goed. Ik ontmoette een nieuwe vriendin, ook via een automutilatie-site, die nu ook mijn beste vriendin is. Maar helaas, ongeveer een half jaar terug, is het weer fout gegaan. En dit keer lach het niet aan mijn uiterlijk waar ik moeite mee had, maar met de drang naar het perfecte dochtertje en de verantwoordelijkheid die ik op me nam om voor iemand te zorgen, wat zwaar is. Ik zit nu in de 4e klas en automutileer dus nog steeds. En hoe dat komt? Ik praat niet. Ik kan niet over mijn gevoelens praten, omdat ik voor mijn gevoel dan faal voor mijn ouders. Hetzelfde geldt voor school. Ik moet hoge punten halen, want anders faal ik. Ik leg de lat te hoog. Waarom leg je hem dan niet wat lager? Tja, dat is moeilijk. Dat is gewoon moeilijk. Daarom wil ik jullie waarschuwen. Niet dat ik zelf zo veel ervaring heb, maar ik ken wel mensen, waardoor ik toch wel flink wat ervaring heb vind ik zelf. En ik ga niet zeggen, doe het niet, of niet meer. Want dat heeft geen zin. Je moet er mee leren omgaan en je moet een manier ontdekken om je gevoelens te uiten. Voor mij is dat bijvoorbeeld yoga en mijn hobby, tekenen. Het helpt om de druk te verminderen, hoewel het nog steeds moeilijk is om die druk helemaal weg te krijgen. En als je een keer écht wilt, geeft het niet, het is een proces van vallen en opstaan. Maar ga eerst kijken naar de oorzaak, probeer die te ontdekken en te doen verdwijnen, daarna gaat alles van zelf wel weer beter. En zo niet, dan is er altijd nog de GGz.

Nou, ik heb hier ondertussen al een heel erg lang verhaal neer gezet voor mijn doen! Ik weet niet of het interessant is, maar als je jezelf er in herkent, neem gerust contact op. Ik sta voor iedereen open en ik wil iedereen helpen.

Iedereen heel veel succes ;)! Je kan het, maar je moet het wel willen! Het is een pad van toppen en dalen. Kijk naar de toppen en niet naar de dalen. Stoppen is mogelijk :)!

xxx Pandaa